Zoeken

(STUKJE) Ik ben regelmatig bang in de bioscoop - en ben daar trots op

Bijgewerkt: apr 22



Een tijdje geleden zag ik in de bioscoop een horrorfilm: de nieuwe verfilming van It. Naast mijn vrienden en mij zaten twee mannen, beugeltje bier in de linkerhand, XL-bak popcorn in de rechter. Af en toe stootten ze elkaar aan en zeiden ze dingen als: “Allejezus, noemen ze dit tegenwoordig een horrorfilm?” of Ik ben nog banger als ik zie wat ik ’s ochtends in de wc achterlaat”. Ze praatten op het pocherige toontje waarmee sommige mannen de neiging hebben onderzekerheid te verbergen onder machogedrag. 


Allereerst wil ik stellen dat het, naar mijn idee, niet de primaire doelstelling van de nieuwe It is om je met een volgescheten broek naar huis te laten gaan. Het is een vermakelijk verhaal over een doodenge monsterclown. Punt. Ik ben mij heus wel een paar keer het leplazarus geschrokken door het plotselinge opduiken van Pennywise the Dancing Clown, maar daarvoor hoef ik mij niet te schamen, toch, dat ik schrik bij secuur opgebouwde schrikmomenten?


Een Amerikaanse psycholoog schreef een interessant stuk over waarom we van horrorfilms houden. Waarom betalen we om ons bang te laten maken? Het heeft te maken met adrenaline, de euforie die over een mens komt wanneer na die doodsangst alles goed blijkt, de emotionele opluchting, dat willen we! Ik geef mij daar zo nu en dan graag aan over. Ik hou ervan om de zaal uit te lopen met een vergelijkbaar gevoel als wanneer ik uit een wilde achtbaan stap.


De heren die zich hardop aan het vervelen waren in de bioscoopstoelen naast mij voelden die emotie niet. Of ze voelden het wel, maar hielden het stenen masker voor, lieten door middel van opscheppen aan elkaar merken dat ze een voor emoties ondoordringbaar mannenbrein hebben. Voor de duvel niet bang. Maar waarom dan geld betalen om een enge film over die duvel te zien? Bezoeken ze alle horrorfilms die low-budget Hollywood de wereld in slingert, in de hoop dat er eindelijk ééntje bij is die hen wat laat voelen?

Oké, misschien hadden ze een engere film verwacht toen ze naar It gingen, maar ik heb dergelijke geluiden vaker gehoord in bioscoopzalen, of bij het praten over horrorfilms. Ten eerste ken ik niemand die onder de indruk is van het feit dat jij niet bang bent. Ik herken dat het een voordeel is om in angstige situaties in het echte leven niet gillend onder de stoel te kruipen, maar cool, calm and collected te blijven. Maar dit is een film. Een film die bedoelt is om jou te laten schrikken, en daarna te laten lachen van het feit dat je schrikt. Sta daar een beetje voor open en geniet daarvan.


Je hoeft niet stoïcijns te reageren op externe emoties, zeker niet als de bedoeling van de film is om eens lekker te schrikken. Je bent echt geen pussy wanneer je dat wel doet. Niet bang zijn om te gillen.

  • White Twitter Icon
  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon
  • White YouTube Icon
  • White LinkedIn Icon

© 2020 by NICK FELIX.